Show menu

ΜΟΥΣΙΚΗ ΚΑΙ ΓΥΜΝΟΤΗΤΑ/ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΩΝ ΣΥΝΑΝΤΗΣΕΩΝ ΚΑΤΩ ΑΠ’ ΤΗΝ ΑΚΡΟΠΟΛΗ

31.05.2019

Πέρασαν μέρες γεμάτες άρνηση για μια έστω γραμμή. Δυο βδομάδες απ’ το σεμινάριο στο Ατενέουμ, και κάποιος μέσα μου αρνείται όποιον απολογισμό. Απολογισμός βέβαια σημαίνει τέλος, όπως υποσχέθηκα στους συνοδοιπόρους που μαζί μοιραστήκαμε το Σαββατοκύριακο, 18 και 19 Μαΐου, και είμαι ο πρώτος που θα πενθήσει αυτό το κομμάτι χρόνου που ήδη μας χαιρετά απ’ το παρελθόν. Ακολούθησαν οι εκλογές και μια επίθεση επειγόντων, καθώς τα είπαν. Τίποτα πιο επείγον απ’ τη ζωή. Κάποιος μέσα μου κοιτούσε αλλού, και σωστά. Για να διαλέξεις οικόπεδο -αδιάφορο αν χτίζεις καλύβα ή αρχοντικό- θα πρέπει να καλύψεις πρώτα με το βλέμμα και τις 360 μοίρες του ψυχισμού. Όχι πολύ εύκολη δουλειά, αν συμφωνείτε, χώρια που δεν είναι καθόλου δουλειά. Ίσως γι’ αυτό σε τούτο το σεμινάριο στήσαμε έναν πίνακα που πάνω του αξιώθηκε να χαραχτεί μονάχα μια περισπωμένη, σαν κύμα και σαν χάδι. Και δεν κρατήσαμε ούτε μια φωτογραφία, αφού θέμα μας ήταν η γυμνότητα, μια γυμνότητα υπεροπτική στο ένδυμα, σε ό,τι δεν είναι καίριο, μια γυμνότητα που δεν πουλά τη γιορτή της σαν διαφημιστικό σποτ, εξόν και τούτο εδώ είναι ένα τέτοιο.

Τι μένει να κρατήσουμε στη μνήμη μας; Τον τρόπο που αυτές οι μέρες χάιδεψαν την πληγή και την εξέθεσαν λίγο περισσότερο στην αρρώστια της ζωής. Γιατί κι η ζωή, καθώς θα γνωρίζετε, είναι μια παρηγορητική αρρώστια που πάντα στο τέλος θεραπεύεται, αφού πρώτα σε θεραπεύσει από αρρώστιες που δεν ήξερες. Έτσι, θα το ξαναπώ: δουλειά της Μουσικής είναι να ανακαλύπτει την ελάχιστη ρωγμή, την πληγή μας στο βάθος που υποφωτίζεται, και να τη διανοίγει σε ρήγμα ακατάλυτο, που μέσα του θα ανθίσει ο κήπος με τα άρρητα. Εδώ δεν μπορώ παρά να ευχαριστήσω έναν-έναν όσους μες στο Σαββατοκύριακο επιχείρησαν αυτή τη δύσκολη κηπουρική.

Γιώργο, Ορέστη, Νέστορα, Γιάννη, Ειρήνη, Σταυρούλα, Κατερίνα, πάλι Γιώργο, και πάλι Γιώργο, Χάρη, Μαριλένα, Μαρία και πάλι Μαρία, Ματίνα, Δημήτρη, Αθηνά, Κλειώ, Νίκο, Ζωή, Όλγα και Κώστα, σας ευχαριστώ. Ευχαριστώ και όσους ήθελαν να είναι και δεν μπόρεσαν. Και όσους δάσκαλους άφησαν να πέσει στον ιδιωτικό τους χώρο μια τρυφερή κουβέντα για κείνο που ψυχανεμίζονταν.

Έξι χρόνια και δώδεκα τριήμερα σεμινάρια (μόνο το τελευταίο ήταν διήμερο), όλα στο Ατενέουμ, παράλληλα με όσα συνέβαιναν στα θερινά και στα της περιφέρειας (κάτι παραπάνω από 120 μέρες στο σύνολο), ναι, ήταν μια εξαιρετικά πλούσια συγκομιδή. Πολύ περισσότερο, τα θέματα που ανοίξαμε δεν θα μπορούσαν να κλείσουν ούτε σε βάθος εικοσαετίας. Κι ευτυχώς. Γι’ αυτό υπάρχει το κελί του καθενός. Η αγάπη προς ό,τι καταφέραμε, που μερικές φορές έξυσε άβολα σημεία των βεβαιοτήτων μας, μονολογεί σήμερα πως αυτή ήταν η τελευταία συνάντηση. Γιατί;

Επειδή, στο σημείο που βρεθήκαμε, το μόνο επαρκές για το αίτημά μας περιβάλλον θα ήταν ένα κοινόβιο, όπου η κάθε κίνηση της ψυχής αυτομάτως θα μεταστοιχειώνονταν σε ήχο, το κάθε άυλο σε υλικό, και πάλι πίσω, και να γιατί η περισπωμένη στον πίνακα ήταν μια πλήρης σύνοψη, χωρίς να το ξέρουμε και χωρίς να το έχουμε θελήσει, ένας πόθος κυματισμού ανάμεσα στα δυο, στο άρρητο και στο ρητό, όπως κάθε ακριβή μας καθημερινότητα. Εκεί θα ριζώνει πάντα η Μουσική, γυρνώντας την πλάτη στις ανοησίες των εμπόρων. Για όσους, ασφαλώς.

Θα συναντηθούμε ίσως κάποτε μες σε μια τέτοια συνθήκη, γυμνοί εύχομαι -κατά πώς το ξέρει και κατά πώς το μπορεί ο καθένας- δίχως βαρίδια κι έτοιμοι, σαν νεογέννητοι, για λίγο.

Σήμερα είμαι έξι χρόνια μεγαλύτερος. Κι ελπίζω λίγο πιο σοφός. Για αυτό το τελευταίο σας ευχαριστώ όλους, όπως κι εσάς που ξεφυλλίσατε αυτές εδώ τις σκόρπιες σκέψεις. 125  κείμενα μόνο στις Γαλάζιες Φάλαινες, τα 37 για το σεμινάριο (μαζί μ’ αυτό που σας υποσχέθηκα, για την άλλη γυμνότητα, της Κάτια Μπουνιατισβίλι, και που θα έρθει σε λίγες ώρες, στον Χάρτη πρώτα), όχι κείμενα-περίπατος, κι όμως ήσασταν εδώ. Ναι, αυτό λέγεται μ’ έναν παρηγορητικό τρόπο κοινό αίτημα, ή όπως προχτές με τρυφερότητα αρθρώθηκε: “-Είμαστε πολλοί, μα σκόρπιοι”.

Όμως: Οι δάσκαλοι, οι με κάθε τρόπο δεξιοτέχνες -ό,τι και να σημαίνει αυτό- οι μαθητές, οι περαστικοί, ο καθένας που με τον τρόπο του κάθισε στην παρέα μας όλα αυτά τα χρόνια, όρισαν έναν αόρατο κι ακριβό χώρο μες στον καθένα μας. Σε εκείνη την ευρυχωρία που συγ-χωρεί κι αναζητά τον Άλλο μέσα μας, θα συναντιόμαστε πάντα. Έως ότου.

Γιώργος Μουλουδάκης, 31 Μαΐου 2019