Show menu

Η ΜΟΥΣΙΚΗ ΩΣ “ΕΝΟΠΛΗ ΔΙΑΡΡΗΞΗ” (*)

(13-15 Μαΐου 2017) 5ο (ή μήπως 10ο;) σεμινάριο με τον Γιώργο Μουλουδάκη στο Athenaeum

30.03.2017

ΑΙΤΗΣΗ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗΣ

 

Εισαγωγικά

(*) [Ο ηχητικός κόσμος γύρω μας, όσο και ο κόσμος των εννοιών -ε, αυτό ακούγεται σαν ταυτολογία- είναι μια ζωντανή βιβλιοθήκη, απ’ την οποία ανασύρεις τον απολύτως κατάλληλο τόμο, την στιγμή που τον χρειάζεσαι. Ταυτόχρονα, ισχυρίζομαι ότι η αποκάλυψη των πηγών μας βοηθά στο να παραμένουν ορατά πάνω στο έδαφος τα ρεβίθια του Κοντορεβιθούλη, που θα οδηγήσουν όχι μόνον αυτόν αλλά πιθανότατα και τον καθένα από μας στον προορισμό του, στην οριστική επιστροφή στην μικρή του Ιθάκη, την στιγμή που αυτή θα ζωγραφιστεί με σαφήνεια μέσα του. Ετούτη η δεύτερη σκέψη είναι που με αναγκάζει να δηλώσω πως δανείστηκα τον παραπάνω τίτλο απ’ τον Βασίλη Παπαβασιλείου, περίπου όπως τον άκουσα να τον χρησιμοποιεί, μιλώντας για την φύση του θεάτρου: “Το θέατρο είναι ένοπλη διάρρηξη”, είπε. Ασφαλώς. Το ίδιο ισχύει και για την μουσική, στην περίπτωση που γίνεται με τον τρόπο που θέλουμε. Τον ευχαριστώ και συνεχίζω, ερήμην του.]

 

Αναγγελία

Αναγγέλλονται λοιπόν, επισήμως, οι ημερομηνίες του πέμπτου (ή μήπως δέκατου;) σεμιναρίου στο Athenaeum. Από την πρώτη στιγμή που, το 2012, αποφάσισα την εκκίνηση αυτής της προσπάθειας, κύλησε πολύ νερό στον ποταμό του Ηρακλείτου, όσο και στους δικούς μας παραποτάμους, που, καθώς λένε, οδηγούν στην ίδια μεγάλη θάλασσα.

Η αμφιθυμία μου, σε σχέση με την αρίθμηση, οφείλεται στο ότι, απ’ την εκκίνηση ως τώρα, έχουν πραγματοποιηθεί εννέα τριήμερα σεμινάρια στο Athenaeum, τα τέσσερα την πρώτη χρονιά, τα τρία την δεύτερη (τότε τα ονομάζαμε τριήμερους κύκλους), και ακολούθησαν τα επόμενα. Αν μάλιστα συνυπολογίσουμε τα επταήμερα και δεκαήμερα στις Αρχάνες και στην Μακρινίτσα, καθώς και τα αντίστοιχα στο Παγκρήτιο Ωδείο Ηρακλείου, θα ξαφνιαστούμε με την πολυπραγμοσύνη των μελών αυτής της ομάδας, τα οποία συναντήθηκαν αυτά τα τελευταία χρόνια επί 64 πυκνά οκτάωρα. Δεν υπολογίζω τις συναντήσεις του ιδιωτικού μας σεμιναρίου, γιατί τότε ως το τέλος του έτους ο αριθμός αναμένεται να φτάσει στις 120 ημέρες, όσες δηλαδή κι εκείνες των Παζολινικών Σοδόμων, και βλέπουμε.

 

Κάθαρση και επανα-ιεροποίηση

Όλα τα παραπάνω είναι ασφαλώς -πέραν της αριθμητικής εμμονής- απλές ποσοτικές σημειώσεις που δεν διεκδικούν καμιά περαιτέρω νομιμοποίηση. Καταμετρώ μεγαλοφώνως, έτσι, για να χωνέψω κι εγώ ο ίδιος το ότι στα πέντε αυτά χρόνια το σκηνικό του χώρου μας άλλαξε άρδην. Και το λέω αυτό, γιατί γνωρίζω πως οι ενέργειες αυτής της ομάδας έχουν μπολιάσει με το ειδικό τους ήθος τις μετέπειτα συνάξεις καλλιτεχνών που εκτιμώ, κάτι που όχι μόνο με χαροποιεί αλλά ήταν ανάμεσα στις αρχικές μου προθέσεις. Τότε, την πρώτη φορά που συναντηθήκαμε, το λέγαμε “κάθαρση απ’ τα δεύτερα στοιχεία και επανα-ιεροποίηση της σχέσης με την Μουσική”. Οι στόχοι παραμένουν ίδιοι κι απαράλλαχτοι, αφού εδώ δεν μιλάμε απλά για ένα όργανο, του οποίου την τεχνική, κατά τις επιταγές της αγοράς, “κατακτούμε”, αλλά για το σύνολο της ζωής. Στην πράξη, το όργανο “μας κυριεύει”, με τον τρόπο που εκείνη η ιδανική Ζάκυνθος το επιτύγχανε μέσα στην ψυχή του Κάλβου. Επιδίωξη εξ αρχής υπήρξε -και παραμένει- η σταδιακή έγερση της ζωογόνου πνοής μιας μεστής μουσικής πράξης μέσα στην καθημερινότητα και η μετάλλαξη μιας (πιθανά) μηχανιστικής ζωής σε ολιστικό όχημα παιδείας, όσο και σε εργαλείο ευτυχίας.

 

Ηλιοτρόπιο και η αντοχή της μεθόδου

Το σε τι βαθμό τα καταφέρνουμε όλα αυτά, δεν το γνωρίζω. Ξέρω μόνο πως είμαστε Άλλοι από αυτούς που τότε ξεκινήσαμε, και σίγουρα, αν κάτι έχουμε οπωσδήποτε καταφέρει, είναι ένας διαρκής προσανατολισμός προς τον μέσα Ήλιο, όπως λέγαμε κι αλλού. Ένα μικρό Ηλιοτρόπιο ακούμπησε την διαρκή του ευχή στις μέρες μας. Δίπλα σ’ αυτές τις ενέργειες, αναδύθηκε και η ανάγκη ενός “ιδιωτικού” πλέον σεμιναρίου, που γίνεται με μερικούς απ’ τους ήδη μυημένους στις αρχές του. Ο μέλλων χρόνος θα δείξει την αντοχή όχι τόσο της μεθόδου, την οποία εμπιστεύομαι, αλλά την αντοχή της ψυχικής μας καθαρότητας μέσα στην κόλαση με την οποία αναμετριέται η καθημερινότητα που φιλοξενεί αυτά τα πράγματα.

 

Μουσική και ουτοπία της κρίσης

Σας έχω πει κι αλλού ότι πιστεύω στις συνισταμένες των μικρών μεγεθών όταν συνασπίζονται, έστω και ερήμην τους. Βρίσκω επαναστατική αυτή την οπτική, όσο επαναστατικό είναι το να κάνεις μουσική σε έναν κόσμο βουτηγμένο στην κρίση. Δεν χωράει καμιά αμφιβολία πως αυτή η κρίση είναι μια χώρα δίχως τόπο, μια ουτοπία, για όποιον κατοικεί στον παράδεισο της μουσικής του. Είναι ταυτόχρονα μια επίπλαστη κόλαση της καθημερινότητας, που κάθε καλλιτέχνης οφείλει να ξεμπροστιάσει με τον πλέον επιθετικό τρόπο. Δεν είναι η εποχή του αισθητισμού, μα η εποχή της μάχης, αυτό το ξέρουμε εδώ και καιρό. (Άλλο η Ομορφιά, που αποτελεί από μόνη της επαναστατική πράξη. Μιλώ για το απλώς αισθητικόν, και η διαφορά είναι σαφής στα μέλη του σεμιναρίου, όσο και σε όλους μας, εύχομαι.)

Μιλάω για ουτοπία της οικονομικής κρίσης, γιατί, όταν χτίσει κανείς τον ιδιωτικό του παράδεισο, δεν υπάρχει στ’ αλήθεια οικόπεδο να σταθεί μια τέτοιας χυδαιότητας κατοικία. Καμιά κόλαση δεν θα μπορούσε να βλαστήσει σε έδαφος προορισμένο για την καλοσύνη. Αυτό εννοώ.

 

Ζιζάνια

Σε προέκταση, ο καλλιτέχνης, ο όποιος καλλιτέχνης, έχει την ευθύνη να ξεριζώνει τα καθημερινά ζιζάνια που ρουφάνε την ενέργεια που είναι προορισμένη για την ομορφιά. Δεν υπάρχει καιρός για άλλη ασχήμια -ποτέ δεν υπήρξε, αλλά κάποτε πρέπει να το πούμε δυνατά- δεν έχουμε χώρο στην ψυχή μας για κάτι λιγότερο από το Πλήρες, ας το πούμε κι αυτό, κι ετούτος είναι ο μόνος λόγος κάθε σύναξης σαν αυτές που προσπαθούμε. Αν καταφέρνουμε στις λεπτομέρειες την πολυπόθητη καθαρότητα, είναι ένα άλλο θέμα. Εμείς διαλέγουμε την προσπάθεια.

 

Έτσι..

Το σεμινάριο στο Athenaeum θα γίνει απ’ τις 13 ως τις 15 Μαΐου. Να υπενθυμίσω πως το επίπεδο των ως εδώ συμμετοχών ήταν στην πλειοψηφία τους εκείνο που η αγορά ονομάζει Master Class, με το συμπάθιο, όμως ο τρόπος που κινηθήκαμε απ’ την πρώτη κιόλας συνάντηση ήταν αιρετικός, και απομάκρυνε στα γρήγορα τους αμήχανους, που πιθανόν περίμεναν ένα ακόμα αναλώσιμο υλικό μέσα στα άπειρα που δεσπόζουν στον χώρο. Ευτυχώς -ευτυχέστατα- η φιλοδοξία αυτής της ομάδας ποτέ δεν υπήρξε η κιθάρα, κι έτσι από νωρίς έδιωξε ή δεν προσκάλεσε καν τους μη συγγενείς. Έτσι παραμείναμε ευχαριστημένοι και ήσυχοι. Εύχομαι ο ίδιος μικρός θεούλης να μας φυλάξει και στην συνέχεια.

Γιώργος Μουλουδάκης, 28 Μαρτίου 2017

 

Τα πρακτικά:

Το σεμινάριο ξεκινά το Σάββατο 13 Μαΐου, στις 4 μμ. Συνεχίζεται την Κυριακή 14 Μαΐου, στις 11 πμ και την Δευτέρα 15 Μαΐου, στις 9 πμ. Παρότι η ημερήσια διάρκειά του εξαρτάται απ’ το πλήθος των συμμετοχών, η ως εδώ εμπειρία έδειξε πως μιλάμε για 7 έως 8 ώρες κάθε ημέρα.

Το κόστος συμμετοχής είναι 120 ευρώ για τους εκτελεστές (παρακολουθούν το σεμινάριο, συμμετέχουν στις συζητήσεις και στις ομαδικές ασκήσεις και έχουν 2 ή 3 ατομικά μαθήματα με έργα της επιλογής τους) και 50 ευρώ για τους ακροατές.

Ένας ακροατής μπορεί να παρακολουθήσει μια ή δυο μέρες του σεμιναρίου. Οι εκτελεστές μπορούν να παρακολουθήσουν μόνον το πλήρες πρόγραμμα του σεμιναρίου.

Για τους μαθητές του Athenaeum, καθώς και για τα μέλη του “ιδιωτικού”, όπως το λέμε, σεμιναρίου, ισχύουν διαφοροποιημένες τιμές, που ανακοινώνονται απ’ την γραμματεία.

 

Περισσότερες πληροφορίες:

Διεθνές Καλλιτεχνικό Κέντρο Athenaeum

Αδριανού 3, Θησείο

τηλ. 210-3211987, 55 και 49

odeioathenaeum@gmail.com

www.yorgosmouloudakis.wordpress.com (στην καρτέλα: ΚΑΤΑΔΥΣΗ/ΤΟ ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ)

www.facebook.com/groups/athenaeum.guitar